Publicaties

 

Impacted third molars (“wisdom” teeth): a new risk factor for depressed mood in young adults and adolescents?

 
Henny A. Solleveld, PhD
Practice of Physical Therapy, occlusopostural and  dental diagnosis, Soest, the Netherlands.
 
Erik-Jan de Wilde, PhD
University of Leiden, department of Clinical and Health Psychology, Leiden, the Netherlands.

 

Abstract

Inspired by theoretical and epidemiological considerations, this study investigates the relationship between depressed mood, report of suicidal thoughts and third molar (“wisdomtooth”) status in a group of adolescents and young adults. The group comprised 39 girls and 24 boys who visited dental practices in the Netherlands. The age ranged from 16 to 26. Zung’s Self-rating Depression Scale (SDS) was used for assessing depressive mood and all four possible molars were X-ray photographed.

Young adults and adolescents with an impacted third molar (molars that were fully surrounded by jaw bone tissue) showed significantly higher depression scores than young adults and adolescents who did not have such an impacted molar. These outcomes were not influenced by age or gender effects. The results of the study imply that the fields of dental care and psychological care may be more interrelated than practised thus far. keywords: depression, adolescents, third molars, suicidal thoughts.


Introduction

About 20 years ago, two authors independently described the impact of impacted third molars on depressive feelings (Voll, 1977; Adler, 1983). From personal case studies, they describe the observation of significant increase in depressed mood, anorexia, apathy, and anxiety in persons with impacted third molars. They did not hesitate to name this relation as causal.              

A further explanation of this causal relation can best be described as the ‘neurological divergence type’. An impacted third molar is to be considered as a ‘centre of nervous irritation’ (Kellner, 1963; Mertens, 1986) that produces first a disturbance of the vegetative network as a result of which - via the neuro-vegetative extension - a pathological situation in remote structures develops. This “centre of nervous irritation” sends out chronic, irritative impulses which put strains on the local regulatory circuits and cause disruption. Assuming the principle of neurological divergence, the longer the disturbance exists, the more neurons will be mobilized and the neurosegmental expansion area in which the pattern of complains unfolds itself (Mertens, 1986).               

The signals that are caused by the impacted wisdom-tooth, though below the threshold value of the stimuli, are on the other hand of a continuous nature. These subliminal stimuli as a rule do not lead to local symptoms. Nevertheless, as a result of the accumulation of the chronic signals, an increased, pathogenic pre-sensibilisation in the ganglia develop. As a result, the threshold value of the stimuli will decrease and receptors in this area can no longer conduct small physiological stimuli. A third molar that is impacted, causes pressure on its surroundings during the eruption process and brings, in the above mentioned way, neural-, humoral-, hormonal systems, and consequently the psyche, out of balance (Van Wijk, 1987; Adler, 1983; Voll, 1977). This imbalance of regulatory circuits causes normal physiological stimuli to elicit relatively exaggerated, inadequate responses (Mertens, 1986). An example of this pre-sensibilisation effect of the neuro-vegetative system (de Bruïne Ploos van Amstel, 1933) is found during the primary dentition process: During the emergence of the first teeth in infants, various gastro-intestinal disturbances, such as diarrhea, occur.                Various epidemiological data and trends provide evidence that does not falsify this theory.

For instance, depressed feelings and disturbances in many persons occur during adolescence, e.g., during the development and the process of dentition of third molars. Although before the year of twelve these feelings are extremely rare (Rutter, Tizard & Whitmore, 1970), during adolescence they are not: Kandel & Davies reported in a sample of 8,000 students aged 14-18 that over 40% of the boys and almost 60% of the girls reported to feel down regularly.  In a Dutch Secondary Education sample, Kienhorst, Van den Bout & Broese van Groenou (1985) found that almost 8% of nearly 10,000 adolescents suffered from a depressed mood. Reports about serious depression disturbances vary from 1,3 tot 2,9% (Kandal & Davies, 1982; Schoenbach, Kaplan, Grimson & Wagner, 1982; Kaplan, Hong & Weingold, 1984). In the normal dentition process, the third molars start to grow and cause pressure around 15 years of age.            

There is also evidence that both phenomena (depression and impaction of third molars) have shown an increase during the last decades. The Cross-National Collaborative Group (1992) observed an increase in depression among youngsters during the last decades. The risk to become depressed before being 30 years of age has doubled. During the same period, the change in life style and food structure in the Western civilized world lead to a lessened chewing function in teeth in general. This caused the jaw to become smaller and therefore the retromolar spaces to become smaller, leaving less space for the third molars to completely break through (Adler, 1983).             

Despite theoretical and epidemiological concerns, the relationship between depressed mood and third molar status has never systematically been investigated. The present study is an effort in this direction.

Method

Subjects

The group comprised 39 girls (62%) and 24 boys (38%) who visited 10 dental practices in the Netherlands. The age ranged from 16 to 26 (mean age 21.4, sd 2.7). 35 percent of these adolescents/young adults had parents with high education, 54% middle and 11 % low. 28 Percent were employed in a full-time job, 44% in a part time job, most of whom combined this with education. 55 Of the adolescents/young adults were of Kaukasian descent, eight adolescents had a non-Kaukasian mother or father.             

Impaction of at least one third molar occurred in 41 adolescents (65%), whereas 27  (43%) had at least one retinated third molar (these percentages may comprehend the same adolescents). In 34 (54%) of the adolescents, at least one of the four possible third molars was not found at all. Informed consent was obtained from all subjects.  

Measures

Subjects were given a self-report questionnaire prior to their dental examination or treatment. The dentist filled out a form in which the status of the third molars was assessed. For each subject , the following measures were obtained: 

Self-report questionnaire

A self-report questionnaire adapted from earlier adolescent suicide research (Kienhorst et al., 1994; De Wilde et al., 1995) was constructed that included several questions about socio-demographic characteristics, suicidal behaviour and suicidal thoughts, depressed mood, and the Self-rating Depression Scale (SDS), (Zung, 1965).

This 20-item list is used for assessing depressive mood in adult as well as adolescent samples. Scores range from 20 (low scores) to 80 (high), with higher scores denoting a more depressed mood. In various studies, a cut-off point of 46 is used: subjects who score higher than this score are considered to be depressed. In three samples derived  from a Dutch sample of 8,326 adolescents, Cronbach's  were found varying from 0.76 to 0.80 (Kienhorst, 1988).  

Third Molars Status For each subject, all four possible molars were X-ray photographed. The dentist then evaluated the status of each molar: It could either be impacted, retinated, completely broken through, or not present (see fig. 1).       

 

Molars were only classified as ‘impacted’ when they were fully surrounded by jaw bone tissue (fig. 1b). The molars were classified as a ‘complete breakthrough’ whenever the molars when the crown was fully surfaced, in line with the other molars, and capable of occlusal and chewing functions (1c).  All positions of a present molar in between, were classified as ‘retinated’ (1d). Third molars could be absent (1a) because of extirpation, extraction, or non-development.   

Data analysis

Student’s t was calculated to compare means of the Selfrating Depression Scale total scores between adolescents and young adults with an impacted molar and adolescents without an impacted molar. By means of analysis of variance, the significance of these differences were then established by correcting for age and gender. This procedure was repeated for groups defined by absence or presence of impacted molars in the upper jaw, lower jaw, left side or right side respectively. Chi-square and Odds-ratios were used to compare the distribution of adolescents and young adults with suicidal thoughts and without among the various groups defined as above. Here as well, differences were corrected for sex and age by means of analysis of variance.

 

Results

Table 1 displays the mean scores of the adolescents/young adults defined by impaction of a third molar in any side or jaw, in upper jaw, lower jaw, in left side and right side respectively. Although the horizontal distinction between the groups (absent or present impaction) is exclusive, the vertical is not; there were adolescent with an impacted third molar on the left side of the upper jaw. 

 All groups defined by a presence of an impacted third molar showed higher depression scores than the groups defined by the absence of that molar. Two differences are statistically significant: the difference between the group of adolescents and young adults with an impacted third molar in the upper jaw and the group without, and the group with an impacted third molar on the left side of the face and those without. Anova’s showed that there was a significant age effect in all comparisons (older adolescents scoring higher on depression, F < .05 in all comparisons), which did not change the results for the ‘upper’ factor. However, it did result in non-significance for the ‘left-side’ factor. Interestingly, an interaction effect with age was found here: of those with an impacted third molar on the left side, girls showed higher scores (actually very high, the mean score of these 18 girls was 48.6) , whereas of those without, boys scored higher.                           

 

The majority of any group who had an impacted third molar anywhere reported to have had suicidal thoughts at some time during his or her life. The differences were most significant for the ‘general’ factor, the ‘upper’ factor and the ‘left’ factor. Almost three times as many adolescents reported suicidal thoughts among the group with any impacted third molar than the group without any impacted third molar.           

These differences did not change when corrected for age and gender. There was a significant age effect for all comparisons (more older adolescents reporting suicidal thoughts).

 Discussion

In this study, a relation was found between the third molar dentition status and self-reported depression and suicidal thoughts in a sample of 63 young adults and adolescents. Young adults and adolescents with an impacted third molar showed significantly higher depression scores than young adults and adolescents who did not have such an impacted molar. These outcomes were not influenced by age or gender effects.           

Before we discuss the implications of these results, some comments are in place. First of all, a relation as found does not automatically imply causality. In the introduction, a theoretical foundation was given that might describe a causal framework for the connection between well-being and dentition phase, but this theory was not tested in all its facets in this study. The present study is merely a first exploration in this respect. Further studies could for instance involve pre- en posttest experiments of groups in which the impacted third molar is or is not removed. The search of a risk factor for depression in this specific field does not exclude the significance of (combinations of) other risk factors, in biological, psycho-social, hereditary, etc. Also, impacted molars may be found in older groups than adolescents.            

Secondly, the study is small scaled and uses, besides X-ray photography, also self-report questionnaires to establish the psychological measures. The validity and reliability of the Self-rating Depression Scale has been established in numerous other studies; to measure  suicidal thoughts, answers on a single question were used. This method was used in a number of adolescent attempted suicide studies and has also proved its value. The question in itself is a significant predictor of future and past suicidal behaviour (Kienhorst et al., 1990). Nevertheless, a more thorough estimate with general measures (un-)well-being seems commendatory in future research.  

The results do not falsify the prediction that can be made following the theoretical framework described in the Introduction. The dentition of third molars in the upper jaw may very well affect the mood and perceived well-being of the young adult and adolescent. As a rule, there are no local complaints, such as pain, that result from impaction and could thereby explain higher depression scores. The significant results in this study are restricted to the upper jaw, as depressed mood is concerned. Earlier theorists also restricted the description of effects to the upper jaw (Voll, 1977; Adler, 1983; Sollman,  1971). The present study offers no explanation for this phenomenon, which would require further, neurological, research.            

The lateralisation effect (the presence of impacted molars on the left side seems to go together with higher scores on depression and suicidal thoughts, especially in girls) is yet unreported in literature. Nevertheless, Sollman (1971) describes a ‘more aggressive’ outcome of disturbances in the left jaw. Further research seems warranted in this respect.            

The results of the study imply that the fields of dental care and psychological care may be more interrelated than practised thus far. It seems advisable to be aware of the possibility of impacted third molars in the diagnosis of depression among adolescents and young adults. Along with the numerous other risk factors for depression, dentition status has to be established. Vice versa, dentists should be aware of a more than average amount of depression symptoms in adolescents they treat for impacted molars. If a permanent impaction is to be expected by growth, status, or orthodontic corrections, the continuation of depressed mood is another argument to remove these molars.

 References

Adler, E. (1983), Allgemeine Erkrankungen durch Störfelder (Trigeminusbereich). Heidelberg: Verlag für Medizin Dr.Ewald Fischer GmbH.
Bernards, J. & Bouman, L. (1974), Fysiologie van de mens. Utrecht: Oosthoek's Uitgeversmaatschappij.
Bottu, M. (1988), Centrale rol van de membraamrustpotentiaal als link tussen cel en het grondsysteem van Pischinger. (reader).Tienen (B).
De Bruïne Ploos van Amstel, P.J. (1933). Medische Encyclopaedie. Zeist: De Torentrans.
Cross-National Collaborative Group (1992). The changing rate of major depression. Cross-national comparisons. Journal of the American Medical Association, 2, 268(21): 3098-105
Dosch. P. (1986), Lehrbuch der Neuraltherapie nach Huneke (Regulationstherapie mit Lokalanaesthetika). Heidelberg, Karl F.Haug Verlag.
Hamer, B. & Tolsma, F. (1964), Algemeen Leerboek voor het verplegen van Geestes- en Zenuwzieken. Leiden, Spruyt, van Mantgem & de Does N.V.
Kandel, D. B., &  Davies, M. (1982). Epidemiology of depressive moods in adolescents. An em­pi­ri­cal study. Archives of General Psychiatry, 39, 1205-1212.
Kaplan, S. L., Hong, G. K., & Weingold, C. (1984). Epidemiology of depressive Symptomatology in Adolescents. Journal of the American Acade­my of Child Psychiatry, 23, 91-98.
Kellner, G. (1984). Grundsystem und Regulationsstörungen; Regulationspathologische Voraussetzugen für Diagnose und Therapie. Heidelberg: Haug Verlag.
Kienhorst, C. W. M., Van den Bout, J., & Broese van Groenou, M. I. (1985). Rationaliteit en depressie bij adolescenten. Najaarsconferentie van de Vereniging voor Gedragstherapie. Woudschoten.
Mertens, F. (1986), Wegwijs in Neuraaltherapie (therapie met locaalanaesthetica). Wezemaal: Belgisch Nederlandse Vereniging voor Neuraaltherapie.
Rutter, M., Tizard, J., &  Whitmore, K. (1970). Education, Health and Behavior. Londen: Long­man. 
Schoenbach, V., Kaplan, B., Wagner, E., Grimson, R. & Miller, F. (1983). Prevalence of self‑reported depressive symptoms in young adolescents. American Journal of Public Health, 73, 1281‑1287.
Sollmann A.H. (1971), Kranio-kaudale Herdbeziehungen im Organismus. Heidelberg: Karl F.Haug Verlag.
Thompson, M. & Kimball, H. (1936), Soc. Experimentelle Biologie und Medizin, 34:601.
Van Wijk, R. (1987), Het Basis Bio-Regulatie Systeem. Utrecht: Universiteit van Utrecht, vakgroep moleculaire celbiologie.
Voll, R. (1977), Wechselbeziehungen von Odontonen und Tonsillen, Stoerfeldern und Gewebssystemen. Uelzen: Medizinisch Literarische Verlagsgesellschaft GmbH.
Zung, W. A selfrating depression scale. Archives of General Psychiatry. 1965;12:6­3‑70.

 


Het Keizersnedelitteken als stoorveld


Het opensnijden van buikwand en baarmoeder is in de verloskunde soms noodzakelijk om de geboorte van het kind te bewerkstelligen. Dat dit als uiterste middel dient te worden ingezet spreekt voor zich.

Zowel psychische als lichamelijke klachten kunnen het gevolg zijn van een dergelijke operatie. Het komt niet zelden voor dat vrouwen die een keizersnede hebben ondergaan, direct of soms vele maanden of jaren daarna, een klachtenpatroon ontwikkelen waarvan de oorzaken niet in verband worden gebracht met de indertijd uitgevoerde operatie. In dit artikel wordt beschreven op welke wijze een keizersnedelitteken een negatief effect kan uitoefenen op het functioneren van het totale lichaam.

Het artikel is geschreven vanuit een neuraaltherapeutische benadering. Hierbij wordt het litteken gezien als ¨stoorveld¨ van waaruit storende impulsen worden gegeven aan het zenuwstelsel. Dit geeft daardoor foutieve informatie aan organen, of delen daarvan, die op een andere plaats in het lichaam liggen en die daar op reageren met een ongewenste reactie.


Ontdekking van het litteken als stoorveld



Op het eerste gezicht kunnen wij niet goed begrijpen hoe een litteken de oorzaak kan zijn van een ziektepatroon van geheel andere aard en lokalisatie.

Als voorbeeld gaan wij terug in geschiedenis. De arts Huneke werd in 1940 geconsulteerd door een vrouw die een zeer pijnlijke ontsteking had in haar schoudergewricht. Vele gerenommeerde artsen en specialisten hadden deze aandoening reeds trachten te behandelen, echter zonder resultaat.

In die periode dacht men nog dat uitsluitend een ¨focus¨ , een pushaard, ziekteverwekkers en vergif aan het bloed afgaven waardoor dergelijke pijnlijke gewrichtsontstekingen konden ontstaan. Op hun aanraden had de vrouw al eerder de amandelen laten verwijderen. Sterker nog, men adviseerde haar uiteindelijk om het linker onderbeen te laten amputeren, omdat patiënte als kind daar een beenmergontsteking had doorgemaakt.
Men vermoedde dat hier toch misschien de haard zou zitten.

Huneke spoot een locaalanestheticum in het bloed en onder de huid rond het schoudergewricht. Bovendien gaf hij nog injecties in de gewrichtspleet. Bij soortgelijke gevallen had deze behandeling vaak uitmuntend geholpen. Dit keer had hij geen succes en moest hij de vrouw teleurstellen. Zij kwam na enige weken terug omdat de omgeving van het litteken op haar linker onderbeen was ontstoken en ze daar veel last van had.

Huneke behandelde het litteken met een oppervlakkige injectietechniek en tot hun grote verbazing waren zij getuige van wat later het ¨seconde-fenomeen¨ genoemd zou worden: plotseling was de schouderpijn volkomen verdwenen en kon patiënte haar arm weer vrij en zonder pijn bewegen. Na deze littekenbehandeling aan het scheenbeen was het schoudergewricht blijvend genezen.

Hiermee was tevens bewezen dat een ¨stoorveld¨ de oorzaak kan zijn van een ziekte of aandoening die zich elders in het lichaam manifesteert. In dit verband werkte het litteken aan het onderbeen als een ¨stoorveld¨ dat storende elektrische impulsen langs zenuwbanen uitzond, hetgeen op lange termijn een klachtenbeeld tot gevolg had.


De invloed van verschillende lichaamsdelen op elkaar


Alvorens dieper in te gaan op de disbalans in het lichaam, welke ontstaat door een keizersnedelitteken, een simpel voorbeeld van alledag: het licht van een lamp flikkert af en toe. U draait er een nieuwe lamp in maar het licht blijft flikkeren. De te hulp ingeroepen elektricien toont aan dat het verwisselen van de lamp zinloos was omdat een los contact in de aanvoerleiding in een andere kamer de oorzaak van het flikkeren was. Op het moment dat dit is hersteld, gaat ook het licht weer normaal branden. Het is dan immer onbelangrijk of die storing dagen of al jaren bestond. Dat op de tweede verdieping het licht mogelijk niet brand omdat in de kelder een zekering is doorgebrand, weet iedereen.

Deze vergelijking met de ieder welbekende elektriciteit in ons huis is niet zo ver gezocht als wij bedenken dat het leven niet alleen aan materie maar ook aan energie is gebonden. Deze vergelijking kan op de volgende wijze naar ons lichaam worden doorgetrokken:

Alle cellen en organen worden onderling verbonden door het zenuwstelsel, een netwerk van leidingen waarlangs alle informatie en regelimpulsen worden geleid en uitgewisseld. Een levend organisme wordt met behulp van deze regelimpulsen automatisch bestuurd. Alle structuren binnen het lichaam zijn via het zenuwstelsel met elkaar verbonden en kunnen daardoor direct of indirect invloed op elkaar uitoefenen.


Lichaamscellen als minibatterij



Om te kunnen begrijpen hoe verschillende cellen en organen invloed op elkaar kunnen uitoefenen, zal eerst worden ingegaan op een deel van de werking van de cellen. Het menselijk lichaam is opgebouwd uit ontelbare cellen. Een cel is omgeven door een membraan. In rusttoestand is een membraan elektrisch geladen. Men noemt dit gepolariseerd. De binnenzijde heeft een negatieve lading, de buitenzijde een positieve.

In de cel is de concentratie aan kaliumionen (= elektrisch geladen kaliumatoom) hoger dan buiten de cel. Voor natriumionen geldt het omgekeerde.

Elke lichaamscel vertegenwoordigt dus een minibatterij met een meetbaar spanningsverschil (potentiaalverschil) met zijn omgeving van 40-90 millivolt, al naar gelang de celstructuur. Men noemt het potentiaalverschil in de rusttoestand van de celmembraan de rustpotentiaal.

 In rusttoestand is er praktisch geen uitstroming van kaliumionen of instroom van natriumionen. De membraan is te vergelijken met een zeef met regelbare poriën die zich kunnen openen of sluiten voor ionen van verschillende grootte. Bij elke prikkel (bijv. koude, hitte, chemicaliën, verwonding, etc.) zullen de poriën zich openen. Het gevolg hiervan is, dat onder invloed van het (elektrisch) potentiaalverschil, kaliumionen naar buitenen natriumionen naar binnen stromen. Hierdoor neemt het potentiaalverschil af: dit proces is de depolarisatiefase.

Door omzetting van voedingsstoffen met behulp van zuurstof verkrijgt de cel onmiddellijk energie om het spanningsverschil weer op te bouwen. Dit proces is de repolarisatiefase. Na zeer heftige prikkels (operatieve ingrepen, ernstige verwondingen, littekens, chronische ontstekingen, e.d.) heeft de cel het repolarisatievermogen verloren. De cel blijft dan in een ontladen (gedepolariseerde) toestand en kan niet meer op eigen kracht haar functies vervullen.

Van een dergelijke gedepolariseerde zone (in ons artikel het keizersnedelitteken) worden impulsen uitgezonden. Het fungeert als stoorzender (haard of stoorveld). De afwijkende, (lees: ziekmakende) prikkels, welke afkomstig zijn van het stoorveld, worden niet meer ¨normaal¨ verwerkt en leiden tot veranderde signalen die een disbalans teweeg brengen binnen alle regelmechanismen.

Daar ieder mens wel een aangeboren of verworven ¨zwakke plek¨ heeft die pas dan ziek wordt als binnen het lichaam aan actief stoorveld ontstaat is het des te begrijpelijker dat men stelt dat een toename van stoorveldactiviteit per definitie leidt tot afname van het afweermechanisme (en omgekeerd).

Elke ziekte kan dus een gevolg zijn van een stoorveld en elke plaats in of op het lichaam kan een stoorveld worden.



Interactie van het stoorveld met de rest van het lichaam.



 In de vloeistof tussen de cellen eindigen de talloze uitlopers van het vegetatieve (onwillekeurige) zenuwstelsel. Via deze uitlopers van zenuwcellen wordt de toestand van de cellen doorgegeven aan de reticulaire formatie (dit is een hersenstructuur welke te vergelijken is met een drukbezette telefooncentrale waar alle informatie uit het hele lichaam binnenkomt en verder wordt doorgeschakeld), die probeert om via corrigerende prikkels een van de norm afwijkende toestand van de cellen te verbeteren.

Volgens Prof. Pischinger treedt na ieder trauma een stofwisselingsdefect op dat leidt tot een herstel zonder gevolgen of tot een herstel met als resttoestand een afwijking van de norm.

Een litteken is een duidelijke resttoestand na een operatieve ingreep en kan mede door de veranderde weefselstructuur worden beschouwd als een stoorveld van de eerste orde. Dit veroorzaakt een beeld zoals reeds hierboven genoemd: alle cellen hebben het vermogen tot repolarisatie verloren en zenden via het vegetatieve netwerk pathogene (ziekmakende) impulsen uit. Deze situatie zorgt ervoor dat het totale organisme uit het harmonieuze evenwicht geraakt.

De ¨resttoestand¨, het litteken, gedraagt zich als een plek van waaruit het zenuwstelsel ziekmakend geprikkeld wordt. Een dergelijke plek wordt een ¨focale haard¨ genoemd. De ziekmakende prikkels kunnen leiden tot de vorming van een groot gebied, van waaruit ziekmakende prikkels verzonden worden: een haard of stoorveld.

De focale haard en het aldus ontstane stoorveld geven, via het zenuwstelsel, foutieve informatie aan de ¨telefooncentrale¨ waardoor als antwoord een foutieve prikkel wordt teruggegeven. Deze foutieve prikkel is voor de daarvoor ontvankelijke organen of orgaansystemen aanleiding om te reageren met een ongewenste reactie. De regelcircuits worden in een labiel evenwicht gebracht zodat ook op een normale prikkel een overdreven en ongewenste reactie kan volgen.

Steeds meer zenuwcellen worden ingeschakeld waardoor het mogelijk is dat een focale haard, zoals een litteken, lokaal weinig of geen klachten geeft maar wel op (grote) afstand invloed heeft, waardoor elders klachten veroorzaakt worden.

Mede doordat lokaal geen medisch-klinische klachten worden aangegeven door de patiënt, worden littekens niet als oorzaken van ziekten onderkend.



Het effect van het litteken als stoorveld op de rest van het lichaam



Het is geen toeval dat veel vrouwen, na een grote ingreep als de keizersnede, een klachtenpatroon ontwikkelen dat zich primair uit in zogeheten ¨vegetatieve¨ klachten, zoals bijvoorbeeld: moeheid, onvermogen tot een geestelijke inspanning, spierpijnen, transpiratie, overgevoeligheid, duizeligheid, emotionele labiliteit, slaapstoornissen, hoofd en buikpijnen.
Voorts een daling van de immuniteit, zich uitend in allergieën, regelmatig terugkerende infecties e.d.

Kenmerkend voor deze aandoeningen is het aanvalsgewijs optreden van de klachten in de eerste periode. Bij langdurig bestaan van de focale haard en het stoorveld zal het klachtenpatroon anders van aard en meer chronisch van karakter worden.

Recente studies en nieuwe ontwikkelingen van kennis en inzicht in de moleculaire cel-, immuun- en neurobiologie leren, dat het litteken de oorzaak kan zijn van vele ziekten en aandoeningen. Handhaving van de focale haard levert voortdurende verzending van ziekmakende prikkels en daarmee blijvende ziekteverschijnselen op.

De tijdsduur van de aanwezigheid van een focale haard bepaalt of een acute fase overgaat in een chronische fase. Het gevaar dreigt dan dat het zelfherstellingsvermogen totaal is ontspoord of soms geheel wordt geblokkeerd.


Klinische beschouwingen van het stoorveld



Klinisch is het stoorveld een subchronische ontsteking van het bindweefsel, zonder of met zeer weinig lokale symptomen, maar wel met een wisselende intensiteit, afhankelijk van secundaire belastingen, welke op ver verwijderde lichaamsdelen ziekmakend kan inwerken en klachten kan onderhouden. Met betrekking tot het regelmechanisme van de mens is het stoorveld een bron van voortdurende, foutieve, irritante prikkels, die met wisselende intensiteit, regelsystemen in de cel en van het zenuwstelsel belasten.

Een stoorveld wordt gevormd doordat op het niveau van de cel het repolarisatievermogen verloren is gegaan.



Therapeutisch deblokkeren van het litteken



Door het stoorveld uit te schakelen met behulp van een specifieke therapie, kan men de disbalans, welke is ontstaan, opheffen en de daardoor ontstane klachten laten verdwijnen. Hoe werkt een dergelijke behandeling? De therapeutische (neurosegmentale) behandeling heeft tot doel de cellen te repolariseren, d.w.z. het spanningsverschil terug te brengen naar 90 millivolt.

Hiertoe gebruikt de therapeut een bepaalde stof (Sensiotin). Dit specifiek voor dit doel samengesteld homeopaticum, wordt gemengd met fysiologisch zout en laadt als het ware de cellen weer op. De behandeling vindt plaats middels een Dermojettechniek. Onder hoge druk wordt de stof in het litteken gespoten. Een neuraaltherapeutische uitwerking heeft Sensiotin alleen op een ontladen (gedepolariseerde) cellen. Er vindt namelijk door de behandeling een hyperpolarisatie (extreme verhoging van het spanningsverschil) plaats.

Door de behandeling enkele malen te herhalen, zal het ¨geblokkeerde¨ weefsel de uitgangswaarde van 90 millivolt behouden en zelfstandig weer kunnen repolariseren. Het gevolg is dat de disbalans in de regelsystemen wordt opgeheven en er weer sprake is van normale prikkelgeleiding, waardoor klachten verdwijnen.



 Conclusie


Derhalve is het van belang dat vrouwen die een keizersnedelitteken hebben ondergaan, bij aanhoudende of steeds terugkerende klachten, waarvoor door de  huisarts of specialist geen medisch-klinische oorzaak kan worden aangegeven, contact zoeken met therapeuten, die zich hebben gespecialiseerd in het opsporen, lokaliseren en elimineren van focale haard en stoorveldactiviteit.

Deblokkering van het litteken kan leiden tot een verbetering van neurale, humorale en hormonale functies.


Copyright  H.A.Solleveld

Slechts die zaak is verloren die men heeft opgegeven  (P.Dosch)

 


 Immunologische stress door tandmetalen en electrosmog


Uit meerdere onderzoeken is gebleken dat hoogfrekwente electromagnetische straling in verband kan worden gebracht met het onstaan van ernstige ziekten waaronder kanker. Al geruime tijd is de schadelijkheid van onder meer ultraviolette-, röntgen- en gammastraling bekend. Meer en meer worden thans ook stralingsvormen met extreem lage frequenties (oa afkomstig het electriciteitsnet), in verband gebracht met negatieve gezondheidseffecten. Met name het wonen in de nabijheid van een zendmast of hoogspanningsleidingen hebben geleid tot toenemende onrust onder de bevolking.

Behalve dat blootstelling aan straling een 'onzichtbaar' en gecompliceerd probleem is en de gezondheidsrisico's niet direct worden onderkend, blijken ook interakties van electrosmog en metalen in het gebit uiteindelijk te leiden tot storingen in de afweersystemen. Personen die sterk belast zijn met zware metalen (oa dentaal amalgaam, kroon- en brugwerk alsmede overige tandmetalen) zouden zelfs duizend keer gevoeliger op electromagnestische straling reageren dan onbelaste personen. In het dagelijks leven wordt men tegelijk blootgesteld aan een scala van elektromagnetische stralingsvormen die men aanduidt als 'electrosmog'.

Dergelijke smog bestaat uit meerdere electromagnestische velden die worden opgwekt bij de produktie en transport van electriciteit (hoogspanningskabels, bij het gebruik van electrische apparatuur, mobiele telefoons, magnetrons,etc.) en door het genereren van radiogolven in zendmasten. Sommige apparatuur genereren zowel laagfrekwente als hoogfrekwente straling in de vorm van microgolven. Alle apparatuur wordt aangedreven door door electriciteit. Er lopen overal kabels in de muren, in vloeren en plafonds. De mens wordt letterlijk omgeven door magnetische velden.

Wellicht dat de mens biologisch gezien dergelijke achtergrondstraling adapteert cq aan gewend raakt. Toch wordt ons organisme blootgesteld aan stralingsdoses die (en dat is nog laag geschat) miljoenen keer zo hoog zijn. Sommige auteurs geven aan dat het om honderd miljoen keer hogere doses gaat. Bij sterke electromagnetische velden kunnen onder meer hartritmestoringen en onwillekeurige bewegingen van spieren optreden. Dergelijke acute effecten worden vrijwel uitsluitend waargenomen bij beroepsoefenaren die zijn blootgesteld aan sterke electromagnetische velden met een zeer groot vermogen.

Veel minder duidelijk zijn de gezondheidseffecten van permanente blootstelling aan de in het dagelijks leven voorkomende straling met een geringe veldsterkte. Meerdere epidemiologische studies wijzen telkens weer op het oorzakelijk verband met ernstige ziekten zoals leukemie, lymfklierkanker en tumoren van het zenuwstelsel. Ook (neuro-)vegetatieve storingen zoals stress, irritatie, hoofdpijnen, slapeloosheid, vermoeiheid, concentratie- en gedragsstoringen en hormonale stoornissen worden aangemerkt als stralingsziekten. De eerste signalen die wijzen op een verband tussen chronische blootstelling aan elecromagnetische velden en kanker kwamen van epidemiologische onderzoeken door Wertheimer en Leeper (1979) en Feytchting en Albon (1993).

Voorts heeft Brits onderzoek aangetoond dat er een oorzakelijk verband aantoonbaar is tussen het meer voorkomen van zelfdoding bij mensen die vlakbij of onder hoogspanningskabels woonden. Sommige patiënten zijn zo gevoelig dat als zij geblinddoekt in de buurt van electriciteitskabels worden gebracht, zich meteen ziek voelen. Bij dubbelblind onderzoek is aangetoond sommige mensen kunnen 'voelen' of een electrische stroom aan of uit staat, omdat dit ziekmakende gevoelens opriep.

Electromagnetische straling

 Met elektromagnetische straling wordt een breed spectrum van stralingssoorten aangeduid met onderling verschillende eigenschappen. Alle straling is in feite een vorm van energie en op zich een gecompliceerd begrip en voor velen iets ongrijpbaars.

 De aanwezigheid van straling onttrekt zich aan het normale waarnemingsvermogen van de mens. Straling heeft immers geen kleur, geen reuk, brengt geen geluid voort en de warmteontwikkeling tengevolge van stralingsblootstelling is niet of nauwelijks merkbaar. Straling is een van de vormen waarop energie vanuit een bron naar de omgeving kan worden overgedragen. Een aantal stralingssoorten zijn bekend uit het dagelijks leven zoals zichtbaar licht, warmtestraling en radiogolven.

Onder normale omstandigheden zijn deze niet schadelijk voor gezondheid van de mens. De elektromagnetische straling kan worden opgevat als een golfverschijnsel of als deeltjes die fotonen worden genoemd. Deze straling bewweegt zich voort met de snelheid van het licht. Straling met een hogere energie dan ultravioloet licht en daarbij behorende kortere golflengte kan in biologisch materiaal ionisaties veroorzaken. Hoe hoger de stralingsfrekwentie van een stralingsvorm is, hoe hoger de energetische bron.

 Stralingsernergie kan geheel of gedeeltelijk worden geabsorbeerd door het medium waar het door heen gaat. De werking van electromagnetische velden op levende organismen verloopt via twee mechanismen. Deze mechanismen zijn te beschouwen als omzettingsprocessen waarbij de elecktromagnetische energie door het lichaam wordt geabsorbeerd en omgezet in inductiestromen en/of in warmte. Welk mechanisme in werking treedt is afhankelijk van de frekwentie van het veld waaraan het lichaam wordt blootgesteld. Bij de lagere electromagnetische velden treden gezondheidseffecten op omdat in het lichaam inductiestromen worden opgewekt.

 Afhankelijk van de sterkte van de inductiestromen en/of warmteontwikkeling treden fysiologische veranderingen op waarvan de effecten op de gezondheid nog grotendeels onbekend zijn. Er zijn verschillende termen voor uiteenlopende stralingsvormen.


Tandheelkundige metalen en electrosmog


Bij NASA is als regel gesteld dat degenen die in sterke elektrische velden werkzaam zijn, geen metaal in de mond mogen hebben(!). Dit zou leiden tot 'electrostress' met als gevolg onder andere (neuro-) vegetatieve storingen zoals verzwakking, slapeloosheid en duizeligheid, concentratiestoringen, moeheid, hoofdpij¬nen, maag-darmstoringen, etc. De negatieve gezondheidseffecten zijn dus eigenlijk al lang bekend.

De gevoeligheid voor electrische velden neemt toe door metalen in de mond. Dat geldt ook voor patiënten die bekend zijn met allergieën. Noorse wetenschappers toonden aan dat schadelijke stof en in de buitenlucht, zoals chemicaliën en stofdeeltjes, zich rond hoogspanningskabels en andere bronnen van electromagnetische velden concentreren.

Onderzoekers uit Tokio hebben recent de groei van zowel de E-coli-bacterie als Baccilllus subtilis in verband gebracht met sterke magenetische velden. Zij ontdekten, dat bacteriele cellen in de buurt van deze velden niet alleen sneller groeien maar tevens beter gedijen en minder snel afsterven. Ook schimmels kunnen zich onder invloed van electromagnetische vdlen snel vermeerderen, zo blijkt uit onderzoek van de University of Califiornia in Los Angeles.

Zo concludeert men tevens dat het afweermechanisme is dusdanig wordt verzwakt dat uiteindelijk alllerlei klachten, ziekten en aandoeningen zich manifesteren. Voor sommige patiënten met desastreuze afloop. Daar de restauratieve tandheelkunde de laatste deccenia exponentieel gebruik maakt van veelal zware, toxische metalen om het gebit te conserveren, lijkt thans ook de tijd rijp om ook de aktiviteit van het electromagnetisch krachtenveld in relatie tot kroon- en brugwerk, dentaal amalgaam en overige metaallegeringen (inklusief implantaten en frames) nader te beschouwen.

Veel patienten klagen na het plaatsen van kroon- en/of brugwerk van een metaalsmaak of brandende sensaties in de mond dan wel hoofdpijnen of duizeligheid en concentratiestoringen. Zowel toxische als bio-energetische uitwerkingen van dentale metalen zijn uitvoerig in de literatuur beschreven.
Zo is bijvoorbeeld bekend dat personen die voortdurend achter de computer werken, een scala van klachten kunnen ontwikkelen die geheel of gedeeltelijk in relatie gebracht kunnen worden met de beeldschermstraling die interacteert met kroon en brugwerk in de mond.

Lechner heeft aangetoond dat in voornoemde situatie een toenemend elecromagnetisch veld ontstaat rond de mondmetalen. Dit zou onder meer een direct effect hebben op de hypofysaire structuren.

Wereldwijd wordt nog veel onderzoek uitgevoerd naar stralingsrisico’s, de opgeroepen worden door de daardoor ontstane magnetische velden en de invloeden daarvan op het afweersysteem van de mens.

 Zoals met alle gevaren die uit ons vanuit het leefmilieu bedreigen, is de beste methode de stralingsbelas¬ting te vermijden. Het kan echter zijn dat U niet weet dat U aan een dergelijk gevaar blootstaat. Immers, wie staat er nu stil bij het feit dat metalen van mogelijk amalgaamvullingen en implantaten alsmede kroon- of brugwerk werk in de mond wel eens mede veroorzakers kunnen zijn van uw klachten of ziekte?


Link http://www.electroallergie.org
 

Depression und Selbstmord(versuche) unter Jugendlichen

'Der Weisheitszahn als wechselwirkender Herd'
(engelse versie onder Psychodontologie)


Aus der durch die Reichsuniversität in Leiden, die Erasmus Universität in Rotterdam in Kooperation mit Keesings Uitgevermaatschappij und das Nationaal Institut voor Budgetvoorlichting (NIBUD) durchgeführten Forschung jüengsten Datums geht hervor,dass 5% der Schüeler des höeheren Schulwesens behauptet mal einen Selbstmordversuch begangen zu haben.

Darüber hinaus die Tatsache,dass jeder Zwanzigste sich den Akt ernsthaft üeberlegt hat, bereitet der Gesellschaft und insbesondere der (geistlichen)Gesundheitfürsorge mit Recht tiefgehenden Kummer vor.

Dass die Problematik der Weisheitszäehne zugenommen hat,ist teilweise der Evolution zu danken,die dafüer gesorgt hat,dass die Kiefer schmäler geworden sind ,wodurch der Freiraum fuer die dritten Backenzähne bedeutend kleiner wurde. In diesem Zusammenhang ist es wichtig auf 'Störfeldaktivität' im menschlichen Organismus aufmerksam zu machen,die eine grosse Rolle bei der Einführung solcher Klagen spielen kann.

Bei Jugendlichen,deren Umgang tastbar geändert ist und,die selber zugeben depressiv zu sein oder anderseits von emotioneller Labilität verdacht werden,ist es unheimlich wichtig,dass eine Untersuchung des Zustandes der Weisheitszähne insbesondere durchgeführt wird.

Vom Standpunkt der biologischen (zahnärztlichen-) Medizin aus gesehen und aufgrund ihrer Lage und Zustand können die Weisheitszähne ein orthodontisches Störfeld des ersten Grades bilden.Die durch einen impaktierten oder retinierten

Weisheitszahn neurologischen,humoralen und hormoralen Wechselwirkungen scheinen über komplizierte Regelkreise einen grossen Einfluss auf Organe und Organsysteme auszuüben - also auch auf das hormonale System und hierdurch auf die Psyche.

Namentlich Adler,Voll,et al beschreiben den Weisheitszahn als 'Unglückszahn'. Immer mehr scheint es,dass diese Beschreibungen nicht völlig falsch sind.


'Weisheitszahn --- Unglückszahn'

Statistische Prüfung hat gezeigt,dass die dentogene Störung als grösster 'Herd' betrachtet werden kann. Die ersten Zeichen machen sich während der Pubertät bei der Entwicklung der dritten Molaren bemerkbar. Äusserst wichtig ist es, auf die Komplikationen zu verweisen,die bei retinierten oder impaktierten Weisheitszähne auftreten.

Voll beschrieb ausführlich Wechselwirkungen von Odontonen und Organe/Organsysteme.Mittels Messprozeduren ist es ihm gelungen die humoralen,neuralen und hormonalen Reaktionen sichtbar zu machen. Sollmann,Angerer en Mastalier sind ihm gefolgt.In diesem Artikel werde ich mich auf die Wechselwirkungen zwischen Weisheitszähnen und dem Organismus begrenzen.


Orthodontische... 'Störfeldaktivität'

Der durch einen entzündeten (vereiterten) (Backen)zahn verursachten Schaden ist bekannt.Während man früher der Ansicht vertrat,dass der Effekt eines focalen Infektionsherd in erster Linie auf giftigen Einflüssen hier herkünftiger Bakterienprodukte,ist man jetzt davon überzeugt,dass vielmehr ein allergischer Komponent (Antigen-Antikörper)im Spiel ist,wobei sehr wenig (Abbau)produkte (Toxine),die aus einem nicht mit klinischen Symptomen wahrzunehmenden Herd stammen,ausreichend sind,um als Antigenen /Allergenen maximale pathogenische Effekte zustande zu bringen.

Beispiel: Avitale Elemente und Wurzelreste sind grosse Zahnherde.Beim avitalen Element hat meistens eine Wurzelkanalbehandlung stattgefunden.Nach dem Ausräumen wird der Kanal,wo die Nerven,Blutfässe und das Bindegewebe lagen mit einer Füllung gedichtet,damit pathogenische Stoffe nicht in den Kiefer eindringen können. Doch sind 'tote' Elemente nicht wirklich tot. Bloss der Nerv wurde entfernt.

Das Element lebt noch und ist noch über feine Kanäle mit dem umherliegenden Knochen- und Bindgewebe verbunden. Darüber hinaus kommt auch vor,dass nach einer Nervenbehandlung Eiweiss freigelassen wird,das sich als Gift verhält.Schon vor fünfzig Jahren hat Bottyan gezeigt,dass ein endobehandeltes Element als Antigene wirkt.Je länger das endobehandeltes Element im Organismus bleibt,desto länger dauert der schädliche Einfluss.

Jetzt scheint es,als ob andere nicht ansteckende Kiefererkrankungen ernsthafte Krankheiten im totalen Organismus verursachen koennen.Aus der Störfeldtheorie geht hervor,dass über das extracellulare Matrix und das vegetative Netzwerk grosse Regulierungsstarrheit entstehen kann.

Das Basis Bioreguliersystem (Grundsystem)


Die aus jüngster Zeit stammenden Kenntnis- und Einsichtsentwicklungen in der Molekular-, Zell-,Immun-und Neurobiologie sowie die Komplexität des Organismus als konstruktives selbstregulierendes System spielen bei neuen 'Störfelddiagnosen' eine grosse Rolle. Hierdurch hat man mehr Einsicht in die Regelkreise gewonnen,die bei der Handhabung der Integrität des Systems aktiv werden, nachdem eine bedrohliche Änderung stattgefunden hat. Ein lebendes Organismus wird zybernetisch als dynamisch selbstregulierendes System angeschaut.

In diesem System sind mehrere Elemente wie dann auch kontinuierlich oder vorübergehend, indirekt oder unmittelbar aneinander gekuppelt.Man kann das Organismus also als ein System mit Organen als wechselwirkende Elemente ansehen.Die Vielzahl Organe bürgen fuer viele physiologische Prozesse und die Produktion verschiedener Stoffe wovon viele beim Funktionieren eines anderen Organs eine Rolle spielen als da,wo sie selber produziert wurden. Ein Element eines Systems kann der Reihe nach wieder als System angesehen werden. Dann besteht dieses System aus Subsysteme und möglicherweise Sub-subsysteme.


Prozesse auf zellbiologische und molekulare Ebene

Viel komplizierter wird die Situation,wenn man die Prozesse auf zellbiologische und molekulare Ebene unter die Lupe nimmt.Hier werden die Prozesse nämlich viel verschiedener. Auch auf dieser Ebene scheint es,dass eine Zelleneinheit nicht uniform auf einen Reiz reagiert,doch eine eigene innere Abstimmung vorzeigt,die nur dann zu beschreiben ist,wenn man die Zelle selber auch als System wechselwirkender Molekuele betrachtet.

Aufgrund von u.a. der Entwicklungsgeschichte des menschlichen Embryos ist es möglich das Konzept Basis-Bioregulatiesystem detaillierter auszufuellen.Alle Gewebe,Organe und Organsysteme ecto- bzw.endodermaler Herkunft haben ihrer Verschiedenheit und Form der mesenchymale Elemente zu verdanken.

Diese Elemente sind mehr oder weniger in einem lose geflochtenen Gewebe mesenchymaler Herkunft zuhause.Dieses lose geflochtenen Bindgewebe ist reich sowohl an Makromolekuele des extracellularen Matrix als auch an Zellen,die auch im erwachsenen Stadium des Organismus zur Differenzierung fähig sind. Ferner trifft man in diesem Gewebe auch eine humorale Komponente nämlich Blut- und Lymphkapillargefässe des Reticuloendothelialesystems,wozu auch der immunologische Apparat gehört.Gleichzeitig münden in diesem weichen Bindgewebe die Aussenende des vegetativen Nervensystems aus. Die Umgebung der Gewebe-und

Organzellen wird also durch die nachstehende Trias bestimmt:

-das weiche oder lose geflochtene Bindgewebe
-das humorale System
-das vegetative System Flüssigkeitsbewegungen

Dieses 'Grundsystem'(Pischinger) oder Basis-Bioregulierendes System pflegt die Flüssigkeitsbewegungen und Stoffenaustausch zwischen Zellen und Blut, es zeigt ein Depot- und Störwechselfunktion auf,nimmt die Säure- und Redoxregulierung fuer seine Rechnung und damit die Isotonierung der Körperflüssigkeiten und sorgt für den Ionen-und Wasserhaushalt.

Ferner spielt das BBRS eine äusserst wichtige Rolle bei der Temperaturregulierung und schliesslich kann ihm sowohl der Abwehr fremder oder irrgelaufener Körperelemente als auch das regenerative Vermögen zugeschrieben werden.

Über das BBRS können also alle Zellen gegenseitige Wechselwirkungen angehen und ueber dieses System kann das Organismus auf die Umstaende abgestimmt,worunter es funktioniert.Zusammenfassend ermöglicht dieses Basis Bio-regulierendes System der Vielfalt der Körperelemente ,dass sie sich als 'Ganzes' manifestieren.

Die neuro-humorale Wechselwirkung des Störfeldes Laut Kellner ist vom histologischen Standpunkt gesehen ein Störfeld eine chronische Entzündung nicht abbaubarer Substanze. Klinisch gesehen ist das Störfeld eine subchronische Entzündung des Bindgewebes mit oder ohne sehr wenige örtliche Symptome wohl aber mit einer wechselnden Intensität,die von zweitrangigen Belastungen ist,welche gerade auf weit entfernte Körperteile pathogensich auswirken kann. Cybernetisch gesehen ist das Störfeld eine Quelle chronischer,subliminaler,Reizimpulse,die mit wechselnder Intensität zellulare,humorale und neurale Regelkreise belasten.

Die Aufgabe des cybernetischen Kontrollkreises liegt darin,die regulierenden Werte eines Subsystems konstant zu halten.Die Ständigkeit dieses Systems wird durch physiologische Mechanismen überwacht.Die homeostathischen Regelsysteme gehören alle zum geschlossen Typ (closed loop system),wobei das Eingangssignal einen Einfluss hat auf das Ausgangssignal:also besteht eine Rueckkuppelung in Form eines negativen Feedbacks.

Jedes System handhabt eine bestimmte Groesse.Am Systemeingang befindet sich ein Grössensensor- ein Beobachter- oft in der Form eines spezialisierten Sinnesorgans.Hiervon wird direkt oderüeber die Nervenfasern Information über das'Innenleben' ans Regelzentrum durchgegeben.Dann wird diese Inputinformation mit dem bestimmenden Einstellungswert verglichen.In jedem System wurde also eine Bio-Konstante festgelegt.

Wenn die Inputdaten von dem gewünschten Einstellwert abweichen,wird über die Nervenfasern und/oder Hormonen ein Ausgangssignal abgegeben. Diese Reize/Hormonen werden zum Effektor gefuehrt.Der Effektor ist das Organ /Organsystem,der die Fähigkeit hat,die Eigenschaften der Innenlebens zu verändern.Dieser Effektor bleibt solange wirksam bis die Störung behoben ist. Beeinflüssung durch das ganze Regelsystem.

Man kann beobachten,dass Effektore,die ständig aktiv sind schiesslich positiv oder negativ durch das ganze Regelsystem beeinflüsst werden. Als Regel gilt,dass der über die Systemleistung aktivierte Effektor gegen die Störung des Innenlebens wirkt.Je nachdem die Störung behoben wird,nimmt die Eingangsleistung des Systems ab(negative feedback) bis der gewünschte Wert der entsprechenden Eigenschaft des Innenlebens erreicht wird.

Das Störfeld strahlt chronische, irritierende, subliminale Reize aus,die zuerst die örtlichen Regelkreise belasten.Wenn kein ausreichender Ausgleich mehr durch das Organismus selbst stattfinden kann,scheitert das negative Rückkoppelung und tritt ein Positives auf.Hierdurch wird die Zelle refractair und zieht sich zurück aus dem ständigen Informationsstrom und bis zu einem bestimmten Punkt aus dem corticalen Informationssystem.

Die refractairen Zonen bleiben jedoch nicht stumm. Sie feuern unregelmässige Reizimpulseab,die eine Störung herbeifuehren. Die durch das Störfeld verursachten Signale liegen zwar unterhalb dem Reizschwellenwert,doch sind sie hingegen ununterbrochen.Diese subliminalen Reize führen normalerweise nicht zu örtlichen Symptomen; jedoch durch das Anhäufen der chronischen Signale entsteht eine erhöhte pathogenische Vortonisierung in dem Ganglia.Der Reizschwellenwert wird hierdurch letztendlich reduziert.Aus dem Hervorgehenden scheint,dass die Nervenenden in diesem Gebiet nicht länger fähig sind,kleine physiologischen Reize zu leiten,was eine humorale Starrheit zur Folge hat.

Die Regelkreise werden in einem labilen Gleichgewicht gebracht,sodass die Folge eines physiologischen Reizes eine übertriebene nicht ausreichende

Reaktion Stoerfeld / focaler Herd


Jahrelange Forschung durch zahlreiche prominente Untersucher in verschiedenen Ländern hat die Beschreibung ' focaler Herd' und den Begriff 'Störfeld' ergeben. Eine gewisse Verwirrung herrscht in Bezug auf den Begriff 'Störfeld'. Eng damit verbundene Begriffe sind u.a. 'Fokus','Störungsfeld', und 'Interferenzgebied'. Pischinger versteht unter ein Fokus:chronisch verändernde Gewebegebiete, die Fernstörungen eine allgemeine oder örtliche Art verleihen können.

Scheidt benutzt die Bezeichnung Fokus lediglich bei örtlichen,begrenzten,subakuten Entzündungsprozessen und möchte die Bezeichnung Störfeld auf das einschraenken,wo die Störung aufgetreten ist. Huneke schlägt vor,den Ausdruck Interferenzfeld/Gebiet dann einzusetzen,wenn es sich um ein pathogenisch geändertes Gebiet handelt,das eine Störung aus dem vegetativen Netzwerk produziert,wodurch über die neurovegetative Erweiterung in weiter entfernten Strukturen eine pathologische Situation verursacht wird. Ausgehend von der neurologschen Divergenz werden beim längeren Bestehen eines Störfeldes immer mehr Neuronen eingeschaltet.

Hierdurch ist es möglich,dass kleine Irritatiezentren örtlich keine Beschwerden aufrufen und klinisch-medisch gesehen kaum als kausale Faktoren erkannt werden.Innerhalb der systemtheoretischen Annäherung gibt man als 'fokaler Herd' die Quelle an,wovon chronische Reizsignale abgefeuert werden,die die Sub-Subsysteme belasten. Das Störfeld nennt man das neurosegmentierte Erweiterungsgebiet,worin sich das Beschwerdenbild manifestiert.

Hierbei wird der Unterschied zu einem 'fokalen Herd' sichtbar.Schwieriger ist es,diese Differenzen in der Praxis konsequent zu unterscheiden und zuzupassen.

Anatamopathologie des Störfelds laut Kellner Kennzeichen Störfeld Das Störfeld hat drei Kennzeichen:

1.Es ist der Auslöser vieler Syndrome und Erkrankungen.
2.Die regionale Konditionierung sorgt fuer die Instandhaltung von Beschwerden durch die neurosegmentierte Erweiterung.
3.Die Chronicität ist bestimmend fuer den Übergang von der 'akuten Phase' in die 'chronische Phase',teilweise aufgrund der o.e. Wechselwirkungen.

Das Selbstreguliermechanismus wird ausser Spiel gesetzt oder sogar völlig blockiert. Trotz der neurosegmentierter Ausbreitung zeigt ein Störfeld in der Anfangsphase im Rahmen der Physiologie einen umkehrbaren Charakter vor.

Doch kann über einen Zeitraum von Monaten und vor allen bei zusätzlicher Belastung und verminderter Wiederstand des umliegenden (sicherlich des weit entfernten) Gewebes eine Regulierungsstarrheit entstehen,die zu unwiderruflichen pathologischen Veränderungen führen kann. Das Beschwerdebild des Patienten lässt sich dann auch manifestieren im ganzen Organismus.

Der impaktierte oder retinierte Weisheitzahn


Adler hat ausführlich über die Problematik im Hinblick auf der Position der dritten Molaren.Obwohl viel Literatur über die Position und Dentitiestörungen besteht,wurde erst in den letzten Jahren die 'Wirkung auf Abstand' als 'Herd' untersucht und beschrieben.

Aufgrund seiner Erlebnisse als Zahnarzt/Untersucher hat Adler zum ersten Mal in 1951 Vorlesungen auf der Heilkundefakultät der Universität in Barcelona gegeben.Er sprach über die Weisheitszähne als 'Patologia focal dentaria' Die Tatsache,dass die Problematik der Weisheitszähne zugenommen hat,ist teilweise der Evolution zu verdanken,die dafür gesorgt hat,dass die Kiefer schmäler geworden sind,wodurch der Freiraum fuer die dritten Backenzähne sehr begrenzt wird.Abgesehen vom hierdurch entstandenen, physiologischen, neuralen Reizsyndrom gibt es die Gefahr der 'Herd- und Störfeldaktivität' innerhalb des Basis-Bioregulierungssystem.

Im Vergleich mit den unteren dritten Backenzähnen verursachen die impaktierten oder retinierten Weisheitszähne im Oberkiefer selten örtliche Beschwerden.

Doch der Schein trügt.Pathologisch gesehen ist die Auswirkung als Herd/Störfeld vernichtend. Wichtig zu wissen ist,dass der ernsthaftste Herd keine Schmerzen zur Folge hat. Deswegen ist es so schwierig die kausalen Faktoren zu lokalisieren und andere,die sich mit dieser Materie nicht auskennen,zu überzeugen,dass die Wechselwirkungen über Regelkreise hervorgerufen werden, die das ganze Basis-Bioreguliersystem aus dem Gleichgewicht bringen.

Cerebrale Strukturen Laut Dr.R.Voll lassen sich bei Irritation der oberen dritten Backenzähne mehrere Störfeldaktivitäten messen. In der Pubertät können sich Epilepsie-ähnliche Anfälle vorzeigen. Ein solches Bild kann bei dentitio difficiles und/oder bei Impaktion auftreten. Bei echter Epilepsie wird gezeigt,dass durch die Herdwirkung des achtsten Odontons im Oberkiefer eine Verschlechterung der Beschwerden vorkommen kann.Zunahme der Frequenz und Intensität der Anfälle werden beschrieben. Gemütszustand

Jetzt zurück zum negativen Einfluss auf den Gemütszustand des Jugendlichen. Das Auftreten von u.a. Inaktivität,negative Stimmung, Trübsinn und Depression wurden beobachtet.Nach Extraktion des beherdeten Odontons verschwinden die Beschwerden.

Hervorrufen und Verstärkung van physiolgischen Erkrankungen sowie Störungen im Gefühlsleben, Lebensfreude und Zunahme des Nachinnengerichtetseins. In diesen Fällen ist es möglich,die Beschwerdenkomplexe zu durchbrechen und durch Sanierung des Störfeldes zu vermindern.

Das Auftreten von Ängsten für das erste mal in der Pubertät, Anorexia ebenso wie Mattigkeit und letzten endes eine grosse Beeinflüssung des limbischen Systems. Das limbische System ist ein Sammelausdruck für eine Reihe eng miteinander verbundene, hauptsächlich innenliegende Gehirnstrukturen.

Es besteht aus Teilen des Diencephalon,worunter der Hypothalamus,der Innenseite der temporalen Rinde, und der Unterseite sowohl des Lobus Frontalis als auch der Innenseite der ganzen Grosshirnhälfte (Gyris Cinguli direkt oberhalb des Corpus Callosums). Dieses System ist u.a. fuer die endocriene und vegetatieve-nerveuze, psychische Regulierung verantwortlich.

Dieser fylogenetische älteste Teil der Gehirnrinde regiert auch über den Gefuehlshalbteil der sensorischen Empfindung und Motorik.(z.B. aggressives Verhalten, weinen, lachen, usw.)

Die Forschung hat gezeigt,dass verschiedene Erkrankungen und Beschwerden auf den Zustand des Gebisses zurückzuführen sind.

Es geht die Rede über sogenannte 'Kettenreaktionen',die mit den internen Beziehungen zu tun haben,die die Odontonen neural, humoral und hormonal mit verschiedenen Organen und Organsystemen angehen.

Diesbezüglich muss man das neurologische 'Overlap' berücksichtigen.
Mit anderen Worten,wenn das achtste Odonton als Herd betrachtet werden kann, können auch die Beziehungen des 7ten Elements im Beschwerdenfeld aufgenommen werden.

Konklusion

 

Noch ist uns wenig ueber die Ursachen von Depression und Selbstmordversuche bekannt:doch steht fest,dass man ueber eine Kombination von endogenen,erblichen un biologischen sprechen kann.

Die Praxiserfahrung mit jugendlichen,emotionell labilen,depressiven Patienten zeigt immer wieder,dass man über die pathologische Wechselwirkung des 8sten Odontons mit Bezug auf psychologiche Störungen sprechen kann.

Diese Jugendgruppe fällt bei Untersuchung nach Depression und Selbstmord(versuchen) auf, da das Beschwerdenmuster verstärkt gleichzeitig mit dem Auftreten der dritten Backenzähne zum Vorschein kommt. Selbstverständlich gilt die gleiche Problematik fuer Beschwerden bei älteren Patienten.

Der Gebisszustand spielt beim Anlass und Konditionierung vieler Beschwerden eine grosse Rolle. Bei jeder Störfelduntersuchung ist es nötig, dem Gebisszustand mit Bezug auf 'Herde' zu kontrollieren.


H.A.Solleveld


 
Deutlich ist,dass die aus der 'Störfelddiagnostik' und der Eliminierung von 'Herden' stammenden nachweisbar guten Ergebnisse nicht verworfen werden dürfen,weil man die Forschungs- und Behandlungsmethodik nicht versteht. (Prof.dr. G.Kloosterman - Universität Amsterdam. 1983)




Literatur:

* Herdgeschehen und Zytoplasmatische Therapie, Dr.W.Koestler, 1984.
* Het Basis Bio-Regulatie Systeem, Dr.R.van Wijk, 1989.
* Depressie, W.A.Nolen and O.J.Rafaelsen, 1985.
* Silicium als kernelement in het Basis Bio-Regulatie Systeem, Dr.R.M.Bottu, 1990.
* Interactie van het Stoorveld, H.A.Solleveld, 1987.
* Wechselbeziehungen von Odontonen und Tonsillen zu Organen, Stoerfeldern und Gewebesystemen, Dr.R.Voll, 1977.
* Lehrbuch der Neuraltherapie nach Huneke, Dr.P.Dosch, 1986.
* Allgemeine Erkrankungen durch Stoerfelder, Dr.E.Adler, 1983.
 * Odontogene Herde und Stoerfaktoren, Dr.J.Thomson, 1985.
* Immunologische Aspekte in der Zahn, Mund und Kieferheilkunde,               Dr.O.Mastalier, 1989.
* Electrodermaal en Matrixonderzoek, Dr.R.van Wijk, Dr.F.A.C.Wiegant and Dr.J.E.M.Souren, 1990
* Neuraltherapie nach Huneke, (Freudenstaedter Vortraege 1987-12e band), Dr.J.P.Dosch, 1988.
* Hergeschehen-Komplexgeschehen, Dr.Manfred Eder, 1977.
* Das System der Grundregulation Dr.A.Pischinger, 1988.
* Schema's Fysiologie Dr.B.van Cranenburg, 1980.
* Fysiologie van de Mens Dr.J.A.Bernards and Dr.L.N.Bouman, 1974.
* Oral Radiology Dr.P.W.Goaz and Dr.St.C.White, 1987.
* Wegwijs in de Neuraaltherapie, Dr.F.Mertens, 1986.

 

 

Praktijk Solleveld Soest - Praktijk Solleveld Soest - Praktijk Solleveld Soest